Start » Badania » Badania » Rehabilitacja » Terapia PNF

Terapia PNF

Metoda PNF czyli Prorioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe)  jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Postrzega chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, którą chory utracił, a środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja są siła mięśni oraz zakres ruchu. Wykorzystanie w terapii najsprawniejszych rejonów ciała prowadzi do uzyskania aktywności ruchowej w obszarach słabszych, bądź uszkodzonych. Istotne jest maksymalne pobudzenie receptorów w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej, w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym. Stosowane ruchy w terapii są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy z nich odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może wpłynąć na utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze. Jest to metoda bezbolesna, skuteczna i wysoce edukująca pacjenta.

Wskazania

  • przebyte incydenty naczyniowe w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu
  • choroby związane z zaburzeniami w utrzymywaniu równowagi
  • choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • choroba Parkinsona
  • pacjenci pooperacyjni z zaburzeniami funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne)
  • złamania
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia propriocepcji
  • zaburzenia prawidłowej postawy ciała
  • terapia skolioz
  • bóle kręgosłupa
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)

Przeciwwskazania

  • odklejenie siatkówki oka
  • zakrzepica żył głębokich
  • wysoka gorączka

Przebieg terapii

Zgodnie z koncepcją PNF badanie i terapia stanowią integralną całość i wzajemnie się uzupełniają. Fizjoerapeuta szuka przyczyny problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak podczas  realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nieuszkodzonych bądź najsprawniejszych  jego sfer ruchowych. Wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji (przeniesienia pobudzenia). Planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśni.

Korzyści

Terapia metodą PNF zapewnia bezpośrednią i aktywną terapię zarówno ze strony terapeuty jak i pacjenta. Stawia się jasno określone i osiągalne cele, co wpływa na pełną świadomość pacjenta podczas zabiegu. Pozytywne rozpoczęcie terapii (z dala od miejsca dysfunkcji) buduje w chorym wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń, stymulując do mobilizacji rezerwy  tkwiące w jego organizmie. Zapewnia bezbolesną pracę. Ponadto PNF znajduje funkcjonalne rozwiązania dla problemów ruchowych dnia codziennego pacjenta. Wyjaśniając zasady wykonywania poszczególnych aktywności dnia codziennego, chroni go przed samoistną, patologiczną kompensacją. Uczy zmian pozycji oraz ruchów globalnych. Terapia stanowi silną stymulację polisensoryczną, ponieważ w ćwiczeniach aktywizowany jest wzrok, słuch, receptory dotyku, równowagi czy czucia głębokiego. Istnieje możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji.